آنتی بادی از جنس IgM برعلیه ds DNA درحدود %25 از افراد مبتلا به SLE شناسایی شده است. برخلاف آنتی بادی از جنس IgA و IgG ،آنتی بادی از جنس IgM ارتباط مستقیمی با شدت بیماری ندارد. به دلیل ماهیت آنتی بادی IgM و از آنجاکه این نوع آنتی بادی ها قابلیت پاکسازی بیشتری نسبت به سایر آنتی بادی ها در بدن دارند، نسبت به سایر کلاس های آنتی بادی به میزان کمتری در دیواره عروق کلیوی و مفاصل رسوب می کنند. حضور این نوع آنتی بادی در بیماران مبتلا به SLE ارتباط معکوسی با شدت بیماری و هم چنین عوارض کلیوی و مفصلی ناشی از رسوب کمپلکس های ایمنی دارد. بنابراین شناسایی این زیرگروه از بیماران SLE که دارای آنتی بادی از جنس IgM برعلیه ds DNA می باشند می تواند در پیش بینی خطر بروز عوارض کلیوی در بیماران مبتلا به لوپوس بسیار کمک کننده باشد.