انسان به طور معمول کمتر از 60µgr/day مس در ادرار دفع می کند. مقادیر بیش از این مقدار ممکن است در بیماری ویلسون، بیماری منکز، انسداد مجاری صفراوی، سندرم نفروتیک، درمان با ژلاتور، درمان با استروژن، مگادوز بالای ویتامین های حاوی روی (زینک) ، هپاتیت مزمن فعال و آرتریت روماتوئید مشاهده شود. در سوء جذب پروتئین مقادیر ادراری مس کاهش می یابد.